استفاده از 2 دارو با خاصیت درمانی متفاوت

بالون دارویی الیوتکس 3 برای درمان گرفتگی های عروق مغزی، قلبی، کاروتید و رگ های پریفرال و همچنین در سیاه رگ ها و فیستول های دیالیز، از عملکرد منحصر به فردی برخوردار است.

تکنـولوژی ویژه Fold3 و همچنیـن کاهش قطـر بالـون نسبت به قطـر کاتتـر ( Cut Back Vortex )  امکان استفاده از شیت با سایز کمتر ( 4F ) و کاهش میزان جراحت و پیچیدگی را فراهم می سازد.

الیوتکس 3 نسل سوم بالون های دارویی و جدیدترین از نوع خود است که قادر است تنها با یکبار اتساع سبب آزاد سازی دارو و ماندگاری بلند مدت در محل گرفتگی ایجاد نماید. طراحی ویژه سیستم آزاد سازی دارو این نسل از بالون باعث ماندگاری دارو در محل گرفتگی بیش از 2 ماه و حفظ کیفیت درمانی می شود.

در طی 50 سال گذشته استفاده از داروی دکستران عملکرد بسیار ایمن، موثر و با کیفیتی در زمینه کلینیکی از خود نشان داده است.

خاصیت ضد لختگی دکستران: دکستران با در میان قرار گرفتن بین مرزهای گلبول های قرمز و پلاکت ها سبب افزایش خاصیت الکترونگاتیویته و نتیجتاً کاهش تجمع و چسبندگی آن ها خواهد شد. دکستران همچنین باعث کاهش پارامتر (VIII-Ag(Von Willebrand  که متعاقباً سبب کاهش عملکرد پلاکت ها می شود. توده لخته های تشکیل شده در اثر حضور دکستران به دلیل تغییر ساختار لخته به راحتی تجزیه می شوند و به شکل پلاکت های کم تجمع تر و منظم تر در می آیند، بنابراین خاصیت ضد لختگی از خود نشان می دهند.

داروی دکستران با مهار نمودن A-2 Anti Plasma در نقش فعال کننده Plasminogen عمل خواهد کرد، در نتیجه دارای خواص انعقادی می باشد.

پکلیتکسل یکی از زیر مجموعه های گروه دارویی Cytoskeletal می باشد که توبولین را هدف قرار می دهد. سلول های مورد هدف قرار گرفته توسط پکلیتکسل دچار نقص در ساختار اسپیندل میتوتیک، تفکیک کروموزوم ها و تقسیم سلولی می شود.

بر خلاف دارو های دیگر که گروه توبولین را مورد هدف قرار می دهند، Colchcine که مانع تشکیل ساختار میکروتوبول ها می شوند، پکلیتکسل سبب تثبیت پلیمر Microtubule و محافظت از گسیختگی آن ها می کند. در نتیجه کروموزوم ها قادر به رسیدن به ساختار اسپیندل نخواهند بود، این مسئله باعث توقف گسترش Mitosis و طولانی شدن فعالیت mitosis در ان محل شده و این مسئله باعث شروع مرگ برنامه ریزی شده سلولی یا برگشت به فاز G سیکل سلولی، بدون تقسیم سلولی می شود.

توانایی پکلیتکسل، مهار کردن عملکرد اسپیندل به دلیل محدودسازی فعالیت میکروتوبول ها است. اما در تحقیقات اخیر نشان داده شده است که محدودسازی فعالیت میکروتوبول ها در غلظت های کمتری از پکلیتکسل نسبت به غلظت های مورد نیاز انسداد Mitosis مورد نیاز است. Mitosis پکلیتکسل در غلظت های بالاتر درمانی، به نظر می رسد جداسازی میکروتوبول ها از سنتروزوم ها را محدود می کند. ( پروسه ای که به صورت عادی در طی Mitosis فعال می گردد.) پکلیتکسل به زیر قسمت های بتاتوبولین، میکروتوبول ها می چسبد.

* پوشش همگن

* پوشش پیوسته و یکسان بالون متسع 

* ماتریس دارویی ( ترکیب پکلیتکسل و دکستران سه بعدی )

* پوشش کامل 360 درجه ای بالون

* حداقل میزان از دست دادن دارو حین عبور از رگها

* حداقل میزان از دست دادن دارو از سطح بالون حین مانور و اتساع بالون

* تضمین قرار گرفتن میزان کافی و مطمئن دارو در دیواره رگ

* خاصیت TDM ( Target Deposition modus )  تکنیک آزادسازی دارو تنها پس از تماس با دیواره رگ و رسیدن به فشار بالا ( 4 اتمسفر )

* اثر بخشی بلند مدت: ماندگاری غلظت دارو برای هفته ها در لایه های متفاوت دیواره رگ ( اینتیما - مدیا - ادونتیشیا )

* عدم پخش تکهای دارو ( Drug chunk ) در حین اتساع

* سایزها: از طول 1 تا 25 سانتیمتر و قطرها ار 1.5 تا 14 میلیمتر

* حداکثر انعطاف و کاهش قطر بالن با استفاده از تکنولوژی ( Cut-Back Vortex )